Hoi iedereen,

Waarschijnlijk zullen jullie mij niet kennen, maar mijn naam is Felix. Net als het kattenvoer. Ik heb geen idee waarom mijn ouders op het idee zijn gekomen, dus vraag me er maar niet naar.

Deze blog gaat over pro-ana, dus wanneer je hier niet graag over wil lezen kun je beter gaan. Ik wil niemand aansporen tot pro-ana, maar ik wil wel graag reacties en hulp van anderen.

Misschien vind je het wel vreemd of gay dat ik een jongen ben en aan pro-ana doe. Maar dat moet je zelf weten, daar heb ik totaal geen steun aan.

 

Bye-bye Felix

Ik vond het een beetje raar om zomaar uit het niets te beginnen, dus laat ik me maar even voorstellen. Ik ben Felix, 19 jaar en waar ik woon is niet belangrijk. Niet dat ik bang ben dat jij me op gaat zoeken, maar het gevoel je woonplaats bloot te geven is niet goed. En wat niet goed voelt, moet je vermijden. Dat heb ik dus met vet, ongezond eten. Het meest vette eten wat ik de laatste 4 maanden gegeten heb is een boterham met pindakaas en dan nog voel ik me schuldig. Schuldgevoel overheerst mijn leven al een tijdje.

Ik ben 1.74 wat erg klein is voor een jongen, in ieder geval, bij mij op school. Ik ben dan geen dwerg, mensen maken er wel altijd opmerkingen over. Vooral van die giechelmeisjes, aan wie ik een grote hekel heb.

Op dit moment weeg ik 52 kilo. Mijn streef heb ik niet. Mijn streef is minder, altijd minder.

 

Mijn hobby's zijn met de maanden een beetje vervallen. Ik zie mijn vrienden niet meer zo vaak omdat ik geen alcohol meer drink en tijdens het uitgaan vaak het gevoel heb dat ik flauw val. Ik eet de laatste tijd nogal weinig dus in zo'n overvolle hete discotheek word je snel misselijk. De enige hobby die ik nu nog heb is het lezen en schrijven van boeken. Soms speel ik nog eens gitaar, maar de tijd van bandjes is voorbij.

 

Mijn moeder is krankzinnig, mijn vader verwaarloosd alles en iedereen. Ik geef er niks om, want ik heb geen verzorging nodig.

 

Over vandaag: Geen reuze slechte dag, ik eet namelijk nooit warm. Mijn ouders koken nooit. Ik heb eigenlijk geen idee wat zij eten, want ik heb het ze sinds mijn 15e nooit meer zien doen. Geen avondeten scheelt al een hoop, hoewel ik me altijd moe en futloos voel.

Selby waarschuwde me voor mijn ouders. Altijd. Dan wist ik dat ik weg moest, voor de klappen vielen.

 

Het zou leuk zijn als jullie lieten weten wie jullie zijn en vragen stellen mag altijd. Ik ben benieuwd naar jullie en hoop dat ik veel steun krijg.

Ik weet totaal niet wat me bezielt, maar toch doe ik het. Mijn ouders begrijpen me slecht, maar gelukkig hebben hun het veel te druk met zichzelf. Ze kunnen niet voor mij zorgen, dus zorg ik voor mijzelf op mijn eigen manier. Ik ben misschien wel ongezond bezig, maar waarom heeft iedereen daar zo'n enorm commentaar op? Ik ga toch ook niet de Mac Donalds binnenrennen om de eerste dikzak te vertellen dat hij minder moet eten, omdat anders zijn aderen verkalken, zijn lichaam zal bezwijken onder zijn enorme gewicht of dat zijn hart ooit nog eens openspat?

Ik zou willen dat mijn vrienden me met rust laten, ze vinden me maar een mietje. Mannen eten vlees, mannen moeten dit, mannen moeten dat. Ik moet helemaal niks!

 

Ik kwam er pas een uur geleden achter dat ik merkwaardig weinig heb gegeten. Mijn mandarijnen heb ik na het duizendste pitje boos weggesmeten (fucking goor!) en ik heb een paar stukjes macaroni uit de pan geprikt. Mijn ouders weten van niks, omdat ze dom zijn. Ze letten op niemand hier in huis. Vandaar dat Selby nu dood is.